سرخ کن یا سرخ کن چربی عمیق یک وسیله آشپزخانه است که برای سرخ کردن عمیق استفاده می شود. سرخ کردن عمیق یک روش پخت و پز با غوطه ور کردن غذا در روغن در حرارت زیاد است ، معمولاً بین دمای 350 درجه فارنهایت و 375 درجه فارنهایت (175 درجه سانتیگراد تا 190 درجه سانتی گراد). 

 

 

در حالی که معمولاً در آشپزخانه های تجاری استفاده می شود ، مدلهای خانگی موجود هستند و رواج فزاینده ای یافته اند.

 

سرخ کردن عمیق در ایالات متحده بسیار معروف شده است ، از سرخ کردن چوب کره تا Twinkies ، اما این روش را می توان در دوران روم دنبال کرد.

 

امکانات

سرخ کن عموماً یک سبد برای پایین آوردن غذا در مخزن روغن و بالا آوردن آن پس از اتمام پخت غذا دارد. بهترین سرخ کن بدون روغن سبدهای سرخ کن که به صورت جداگانه خریداری می شوند استاندارد نیستند و در صورت انتخاب باید در سرخ کن قرار گیرند. [3] تایمرها و زنگ هشدارها ، دستگاههای خودکار برای بالا و پایین آوردن سبد به داخل و خارج روغن ، سیستمهای تهویه برای خروج بوی سرخ شده از آشپزخانه ، سیستم فیلتراسیون روغن یا تصفیه شیمیایی برای بهبود قابلیت استفاده مجدد از همان مقدار روغن وجود دارد. ، و کنترل های مکانیکی یا الکترونیکی دما که با سنجش مداوم و تنظیم دمای روغن ، در مصرف انرژی صرفه جویی کرده و از آتش سوزی جلوگیری می کند.

 

ساخت و ساز

سرخ کن تجاری مدرن بهره وری انرژی را بهبود بخشیده است ، که ناشی از سیستم های انتقال حرارت بهتر است. سرخ کن های تجاری با گرمایش مادون قرمز یا گرمایش همرفت کارآمد هستند ، اما اغلب گران هستند. حرارت مادون قرمز از یک فرآیند انتقال حرارت تابشی استفاده می کند و گرمایش همرفت از طریق گردش هوا انجام می شود ، در حالی که سرخ کن های استاندارد از گازهای احتراق داغ استفاده می کنند. رایج ترین مدل های سرخ کن سرخ کن برقی و گازی هستند.

 

سرخ کن های برقی رستوران به دلیل قابلیت جابجایی و نصب آسان در مدل های پیشرو محبوب هستند. آنها گرمای کمتری نسبت به سرخ کن های گازی از دست می دهند ، زیرا عناصر گرمایش آنها در روغن غوطه ور شده و بین چرخه های سرخ کردن زمان بازیابی دما را سریعتر دارند. سرخ کن های گازی سریعتر و دمای پخت بالاتری نسبت به سرخ کن های برقی گرم می کنند. آنها می توانند از گاز طبیعی یا پروپان استفاده کنند ، که هر دو به طور کلی منابع انرژی کمتری نسبت به برق دارند. این امر باعث می شود که قدرت گاز به ویژه در سرخ کن های مدل کف محبوب شود. سرخ کن های تجاری عموماً از فولاد ملایم یا فولاد ضد زنگ در دسترس هستند. فولاد ضد زنگ نسبت به فولاد نرم معمولاً کمتر دچار خوردگی یا لکه گیری می شود. فولاد خفیف نیز تحت گرما منبسط می شود که ممکن است به مرور زمان به جوش ها آسیب برساند. به همین دلیل ، سرخ کن های فولادی ضد زنگ اغلب دارای گارانتی بسیار طولانی تری نسبت به سرخ کن های فولادی ملایم هستند.

 

برخی از سرخ کن های تجاری دارای “منطقه سرد” در انتهای قابلمه سرخ شده هستند. این جایی است که ذرات غذا ، مانند نان ، خمیر یا تکه های غذا شکسته شده در آن فرو می روند ، در حالی که دمای پایین آنها را از سوختن و لکه دار کردن روغن جلوگیری می کند. یک گلدان سرخ شده به سبک لوله دارای یک منطقه سرد بزرگ است زیرا لوله ها کمی بالاتر از ته مخزن قرار دارند و فضایی بزرگ برای روغن خنک تر و خرده ها باقی می گذارد. این به ویژه برای پخت غذاهای بسیار نان (مانند پیاز شکوفه دار) مفید است. تمیز کردن قابلمه سرخ کرده به روش لوله ای دشوارتر از قابلمه سرخ شده باز است ، اما لوله ها دسترسی آسان به منبع گرما را امکان پذیر می کنند. سرخ کن های لوله ای اغلب ارزان تر از نمونه های قابلمه باز هستند.

 

گلدان های سرخ شده باز دارای منبع گرمای خارجی هستند که تمیز کردن آنها را راحت تر می کند و دسترسی بهتری به روغن می دهد ، اما عموماً منطقه سرد کوچکی را ارائه می دهند ، بنابراین ذرات غذا می توانند طعم روغن را آلوده کنند. با این حال ، این سرخ کن ها برای غذاهای سبک نان بسیار خوب عمل می کنند. سرخ کن های رستوران با کف تخت (نوع دیگری از سرخ کن قابلمه باز) نیز تمیز کردن آنها دشوار است و منطقه سردی ندارند ، اما برای سرخ کردن خمیر بسیار مثر هستند. همچنین از قابلمه های سرخ کن کف تخت ممکن است با یک ضمیمه گیر کننده خمیر استفاده شود که مانع از سوختن سریع خمیر در قسمت پایینی می شود که معمولاً گرما در آن اعمال می شود. تله خمیر همچنین می تواند به جلوگیری از هم زدن روغن در روغن و چسبیدن به دسته های بعدی غذا کمک کند تا طعم بهتری داشته باشد و قابلیت استفاده از روغن پخت را افزایش دهد. 

 

برخی از سرخ کن های خانگی دارای یک سبد دوار زاویه دار هستند که محتویات آن را در روغن داغ به گردش در می آورد. این طرح میزان روغن مورد نیاز را در مقایسه با سرخ کن با طراحی سنتی بیشتر به نصف کاهش می دهد. سرخ کن های خانگی به طور کلی بسیار کوچکتر از نمونه های تجاری خود هستند و به طور معمول دارای ظرفیت دو تا چهار لیتر هستند.